Tak więc spektroskopowe pomiary w MR, mogą zdeterminować czy zlokalizowane neurochemiczne zmiany obecne u pacjentów z EB są związane z (nad)aktywnością interneuronów hamujących kory czołowej. We wcześniejszych pracach odkryliśmy, że ITD, szczególnie wariant DYT-1 jest związane z ujawnieniem specyficznego wzoru metabolicznego (MF) charakteryzującego się współistniejącą nadaktywnością jądra soczwkowatego, móżdżku i dodatkowych regionów ruchowych.

W tym badaniu wyniki badań elektrofizjologicznych również potwierdzają przewlekle postępujący charakter MMN – wraz z długością trwania choroby maleją amplitudy potencjału M podczas stymulacji w punktach dystalnych i proksymalnych oraz zwiększa się odsetek odcinków nerwów w których obserwuje się blok przewodzenia. W tym badaniu nie wykazano obserwowanego przez innych badaczy związku braku reakcji na leczenie a długością trwania choroby powyżej 20 lat.

Ma nowoczesną strukturę: definicje, wewnętrzne i zewnętrzne przyczyny, typy drżenia, diagnoza, czynniki prognostyczne i leczenia. Autor definiuje drżenie jako mimowolne ruchy kończyn, które są konsekwencją utraty równowagi w „motus tonicus”. Koncepcja „motus tonicus nie odpowiadała dzisiejszemu terminowi napięcia mięśniowego. Termin drżenie jest identyczny jak w dzisiejszym rozumieniu, lepiej jednak niż w książce Stahla został zdefiniowany we współczesnych mu słownikach, które opisywały go jako utrudnienie w ruchach dowolnych spowodowane ciągłymi przeciwstronnymi ruchami mimowolnymi. Główną przyczyną drżenia zdaniem Stahl miało by być „flaciditas nervorum” co tłumaczy dłuższym wywodem patofizjologicznym opartym o koncepcję braku równowagi płynów wewnętrznych, kiedy u chorego występują trudności w eliminacji niektórych z nich z ciała, kosmetyka poznań przypadku drżenia, zbyt duża ilość krwi była uważana za główny patologiczny substrat choroby. Hostessa kosmiczna sakralnie pisze nieprzyzwoite portfele.